Ik blog nooit in opdracht, maar wel op verzoek. De meeste boeken die ik hier bespreek heb ik met zo'n verzoek gekregen van de uitgevers. Dat betekent niet dat
zij -of wie dan ook- enige invloed kunnen uitoefenen op de inhoud van dit blog. Ik blog gewoon zoals ik er zelf over denk.

Reacties? Graag! Ik stel het zeker op prijs als mensen de moeite nemen om te reageren.
Heb jij ook een weblog over boeken? Ik ben nieuwsgierig, dus laat gerust een linkje achter in jouw reactie.


dinsdag 17 juli 2012

Lucretia Grindle - Villa Triste

gerecenseerd voor Notjustanybook 
genre: roman
uitgever: A.W. Bruna
verschenen: juni 2012


(Dit boek is mij in eerste instantie door de uitgever aangeboden als thriller. Pas later is daar roman van gemaakt, maar toen was deze recensie al geschreven)



Korte samenvatting: Italië 1943, Mussolini is al afgezet. Geallieerde troepen zijn op Sicilië geland en trekken naar het noorden. Er volgen 2 jaren van strijd tussen geallieerden, Italiaanse facisten en Duitse troepen. In dat alles raken de zusjes Caterina en Isabella min of meer als vanzelfsprekend betrokken bij het verzet. Ze opereren op een glijdende schaal, haast ongemerkt worden hun daden steeds groter, hun acties harder, de gevolgen ingrijpender. Caterina houdt een dagboek bij, tot het moment waarop ze aan het einde van de oorlog Italië ontvlucht. 
Daar tussendoor speelt een verhaal uit 2005. Een oude verzetstrijder wordt vermoord en tussen zijn spullen vindt een politie-inspecteur Caterina’s dagboek. Vanaf dat moment lopen de twee verhaallijnen door elkaar, verhalen die steeds meer met elkaar te maken blijken te hebben.

Wat een boek, doe mij er zo nog maar een! Of meer.
Want Villa Triste is veel meer dan een thriller. Het gaat in dit boek niet om gemakkelijke sensatie in hapklare brokken. De spanning die het oproept gaat over heel andere dingen dan in een ‘normale’ thriller. De paar moorden die er gepleegd worden, zijn eigenlijk bijzaak. Zij zijn een afronding van het verleden en met de slachtoffers krijg je als lezer weinig affiniteit, daarom raken deze doden je niet echt. Maar wat is het dan wel, wat maakt dit een aangrijpend boek?
Voor mij is dat de geschiedenis en de persoonlijke beleving daarvan. Toegegeven, ik ben geschiedenisfanaat en zeker als geschiedenis tot leven komt in gewone mensen, ben ik een en al oor.
Villa Triste speelt zich af in het Italiaanse Florence, zowel tijdens de laatste wereldoorlog als in begin 21e eeuw. Die Italiaanse oorlog kennen we hier in Nederland eigenlijk alleen in grote lijnen, als het op persoonlijke verhalen aankomt, richten wij ons toch meer op onze eigen regio. Alleen daarom al is het interessant om eens te lezen hoe het er aan de andere kant van de Alpen aan toeging.

Het bijzondere van het verhaal zijn de ervaringen en ontwikkelingen van de personages. Een dagboek is bij uitstek het medium om je zieleroerselen aan toe te vertrouwen, Caterina biedt ons daardoor een uiterst persoonlijke blik in de geschiedenis op zowel micro- en mesoniveau, maar ook in haar eigen ontwikkeling. Daarnaast lopen meerdere verhaallijnen en invalshoeken, waardoor je de geschiedenis ook van een andere kant kunt bekijken.
Het plot steekt goed in elkaar en Grindle is een begenadigd verteller die je de hele 470 pagina’s van het boek kan blijven boeien. Zo rond pagina 340 doemt er al iets op van de afloop, maar toch blijkt in het voorlaatste hoofdstuk dat er nog veel meer intriges speelden dan dat je in eerste instantie kon vermoeden.
Een prettige bijkomstigheid is de typografie van het boek. Aanvankelijk is Caterina de verteller, die tekst is gewoon gezet. Zodra het verhaal in 2005 speelt, verschuift het vertelperspectief naar een onbekende verteller, óók in gewone tekst. Maar tussen die moderne tekst staan dagboekfragmenten van vele pagina's, in het ik-perspectief van Caterine. Deze fragmenten staan allemaal cursief , waardoor continu duidelijk is wie vertelt en in welke tijd je je als lezer bevindt.

Tot slot het decor: alleen bij al bij de naam Florence gaat mijn hart sneller kloppen. Gesticht door Julius Caesar, hart van Toscane, stad van De Medici, bakermat van de Renaissance, centrum van de kunst, geboorteplaats van onder andere Michelangelo, Da Vinci en Donatello, maar ook van Dante, of Machiavelli. De piazza’s, de palazzo’s, de musea, de Ponte Vecchio…. Het houdt niet op. Ensceneer hier willekeurig welk verhaal en het krijgt al een bijzondere kleur.
In Villa Triste speelt die oude geschiedenis van de stad een heel bescheiden rol als decor. Dingen worden terloops benoemd, als dat zo uitkomt. Nergens wordt die historische rijkdom er met de haren bijgesleept en juist daardoor komen die kleine herkenningspuntjes weldadig over.









Geen opmerkingen: